ตรวจภายใน!!
http://mariko.diaryis.com/?20060119
ตั้งแต่โตเป็นฉาว เอ๊ย สาว จนความสาวเริ่มสุกแบบงอมๆ
มีสิ่งหนึ่งที่กวาดกลัว สยอง หลบเลี่ยง และหลีกหนี มาตลอด
นั่นก็คือ.....การตรวจภายใน!!!!!!
เออน่ะจิ...แค่อ้าปากให้หมอตรวจฟันยังขนลุกเลย
นับประสาอะไร กับการอ้าขา ให้หมอตรวจก๋อย!
ไม่อยากจะคิด.....บรื๊อวส์...
แต่ว่า…
ฮือๆๆ ไม่อยากจะบอก...
ในที่สุด วันนี้ก็ถึงชะตากรรม ที่ฉันต้องตรวจภายใน
ก็เพราะแม่ฉันน่ะสิ ทั้งขู่ ทั้งเข็ญ เห็นฉันไม่สบาย
เลยบอกว่า น่าจะตรวจสุขภาพร่างกายขนานใหญ่สักทีได้แล้ว
ทั้งตรวจเลือด ความดัน ไขมัน เบาหวาน เอาทุกอย่างเลย
โดยเฉพาะ ตรวจหามะเร็งปากมดลูก (บรื๊อวส์ๆๆ)
“ อายุตั้ง .. (ว๊ากกกก เซ็นเซ่อร์) ...ยังไม่ยอมตรวจอีก” แม่ฉันบ่น
“ โถแม่ อายหมออ่ะ เขาก็เห็นหมดสิว่ามีแฮร์รี่พ็อตเตอร์กี่เส้น ”
“ บ้า อาชีพของหมอ เขาเห็นจนเบื่อแล้ว หมอคลอดลูกก็ผู้ชายทั้งนั้นแหละ”
“ แงๆ ก็ลี่ยังไม่เคยมีลูกนี่หน่า ” ฉันโอดครวญ
บ่นไปงั้นแหละ เพราะยังไงก็ตัดสินใจตรวจแล้วนี่ :+_______+:
โรงพยาบาลนี้ มีคนมาใช้บริการเยอะจริงๆ
ฉันไปจ่ายเงินแล้วเอาใบเสร็จมายื่นที่ห้องสูตินารี
โอ้โห จะเป็นลม คนต่อคิวเป็นร้อยเลยอ่ะ
“ กี่เดือนแล้วคะ ” เสียงนางพยาบาลหน้าห้องเอ่ยออกมา
ฉันหันซ้าย หันขวา ทำหน้าเหรอหรา หันมองคนข้างอย่างงงๆ (เจ๊แกถามใครฟ่ะ)
ทุกคนมองหน้าฉันเป็นตาเดียว เหมือนจะตอบว่า “ ก็ถามเมิงน่ะแหละ”
แป่วววววววววววว ตูไม่ได้ท้องเฟ้ย (ตูแค่อวบระยะสุดท้ายหรอก เอิ๊กๆ)
“ เอ่อ ป่าวท้องคะ(เว้ย)มาตรวจภายใน โปรแกรมตรวจสุขภาพค่ะ”
ฉันเกาหัวแกรกๆ
“ อ๋อ ค่ะ หยิบบัตรคิวแล้วรอเรียกนะคะ” แล้วแกก็ง่วนๆ มือเป็นปลาหมึกต่อ
ระหว่างรอ มองไปรอบๆแล้วตลกดี
มีแต่ผู้หญิงท้องป่อง นั่งรอ ยืนรอกันเพียบเลย
ดูๆไป อ้วนๆอย่างฉัน กลายเป็นธรรมดาไปเลยว่ะ ฮี่ๆๆ (ชอบๆ)
หลังจากยืนเต้นบัลเล่ต์รอไป 1 ชม.ครึ่ง ก็ถูกเรียกชื่อเข้าไปเชือดในหลืบ
ต้องเรียกแบบนี้ เพราะว่าที่ตรวจ มันเล็กๆเป็นส่วนหนึ่งมุมหนึ่งของห้องนี้
มีแค่มีแผงไม้มากั้น และมีผ้าม่านปิดเป็นช่องๆแคบๆพอดีแต่ละเตียงเท่านั้น
นางพยาบาลถามนู่นถามนี่เล็กน้อยและก็เอ่ยคำที่ฉันต้องสะดุ้งเฮือก
“ถอดกางเกงใน แล้วนอนเอาขาพาดตรงขาหยั่งนี้เลยค่ะ”
“ ห๊า ถอดตรงนี้เลยเหรอคะ” ฉันถามเสียงหลง เสียงข้างนอกยังจอแจห่างแค่ไม่กี่เซ็นติเมตร
“ ค่ะ ตรงนี้แหละค่ะ” พูดเสร็จ แกก็เดินไปเตรียมเครื่องมืออีกมุมนึง
เอื๊อกกกกกกกก.....ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
และมองเหล่ไปที่ไอ้เตียงที่มีขาเหล็กให้วางพาดทั้งซ้าย-ขวา
โฮ น่ากลัวจริงๆ เหมือนในทีวีเลยที่เขาคลอดลูกบนเตียงแบบนี้เลย
ฉันรูดผ้าม่านปิด.....
ถอดก็ได้เว้ยยยยยย.....
ฉันค่อยๆถอดกางเกงในออกจากกระโปรงยีนส์ ม้วนๆไปใส่ในกระเป๋าเป้
โอ้ววววววว ทั้งหน้าและหลัง เย็นว๊าบบบบบบบบเลยตู
จากนั้นฉันค่อยๆกระดึ๊บๆคลานขึ้นไปบนเตียง พลิกตัวนอนหงาย
“ แคว่ก” นางพยาบาลคนเดิมรูดเปิดผ้าม่านออก
ฉันสะดุ้งโหยง หุบขาชิดขวับทันที!
“ คุณต้องยกขามาพาดตรงเหล็กนี้นะคะ แล้วเลื่อนก้นมาต่ำๆค่ะ คุณหมอจะได้ตรวจสะดวกๆ”
" เอ่อ คุณหมอผู้ชายหรือผู้หญิงคะ"
“ ผู้ชายค่ะ”
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด ผู้ชาย!!!!!
ฉันได้ยินเสียงหมอตัวเป็นๆกำลังคุยกะคนไข้ที่หลังฉากไม้ด้านซ้ายมือของฉันด้วย
วินาทีนั้น น้ำตาเริ่มซึม ตูจะถอยกลับยังไงก็ไม่ทันซะแล้ว ฮือๆ
“ ไม่มีผ้าให้บัง ปิด(ก๋อย)เหรอคะ ” ฉันถามนางพยาบาล หัวใจเต้นระบำแรงมาก
นางพยาบาลแกอมยิ้ม แล้วก็หยิบผ้ายื่นให้
ฉันคว้าหมับ! ด้วยความดีใจ ยิ่งกว่าถูกรางวัลที่ 1 ซะอีก
ฉันวางผ้ามาบังต้นขา แล้วยกขา(หมู)มาวางปึ่กๆ ซ้ายข้าง! ขวาข้าง!
อะล่างฉ่างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง เย็นว๊าบๆๆที่หม้อส่วนตัวจริงๆ
ฟิ๊ววววว........ลมพัดผ่านเบา...เย็นยะเยือก.....
นางพยาบาล เดินมาดูอีกครั้ง “ ถอยก้นมาอีกค่ะ ”
ฉันกระมิดกะเมี้ยน ดึงผ้าปิดๆๆ ไม่ให้หม้อโผล่
“ พรึ่บ” นางพยาบาลดึงผ้าของฉันออกไป..
อ้าว! เฮ้ย! ผ้าปิดก๋อยตู แงๆ เมิงเอาผ้าตูออกไปทำมายย โฮ.....
ว๊ากๆๆๆ.....ผ้าม่านก็ไม่ปิดด้วย
มีนางพยาบาลหลายคนเดินสวนกันไปมาอีกต่างหาก
ช่วยด้วย.....
ฉันหลับตาปี๋ ด้วยความอาย โคดอยากเอามุดหัวไปในคอเสื้อเลย ฮือๆ
เจ๊พยาบาลแกเซียนมาก แกทำหน้าตาเฉย มองก๋อยฉันเหมือนมองอากาศธาตุ
แล้วเอาลำลีชุบไรเปียกๆมาป้าย แผล่บๆ
กี๋ยส์....................เย็นว้อยยยยยยยย
ฉันแอบเปิดตามองอีกที...และก็อ้าปากค้าง
โอ๊ะ แกกำลังหยิบเครื่องมืออะไรไม่รู้ เป็นเส้นโลหะยาวๆ ปลายแบนๆขึ้นมา
ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก อย่าบอกนะว้อยจะยัดเข้าไปในของตู
ฉันหลับตาปี๋อีกครั้ง หน้าร้อนฉ่า หัวใจเต้น ตุ๊บตั่บๆๆๆๆ
3 (มันมาแล้ว)
2 (ใกล้เข้ามาอีกนิด)
1 (กำลังเข้า)
กรี๊ดดดดดด........เข้าแล้ววววววววววววววววววววววววว
“ แจ่ะๆๆ ”
>________________<"
ขนลุกซู่......... (เสียวเว้ยยยยยยยยย)
(โฮ....... อยากมีไทม์แมชชีน ให้เวลานี้ผ่านไปเร็วๆจังเลยอ่ะ )
ระหว่างกำลังนอนอ้าซ่า ให้นางพยาบาลเชือดอย่างหมดอาลัยตายอยาก
(เออ จะขูด โบก ขัด เจียน ไงก้ตามใจเถอะ เร็วๆแล้วกัน ฮือๆ)
ทันใดนั้น ฉันก็ต้องสะดุ้ง ลืมตาขึ้น เมื่อได้ยินเสียงสนทนา...
“ ส้ม เย็นนี้ไปร้านตัดเสื้อที่ซอยอารีย์ด้วยกันนะ ไปช่วยเลือกแบบหน่อย”
ฉันเห็นนางพยาบาลคนนึงเข้ามาคุยกับเจ๊นางพยาบาลที่กำลังตรวจฉันอยู่
และที่สำคัญ......
เธอกำลังหันหน้ามาคุยต่อหน้าก๋อยที่อล่างฉ่างของฉ๊านนนนนนนน!!!!!!! (โอ้ว มาย ก๋อย เอ๊ย ก๊อดด)
“ จะตัดไปไหนเหรอ หือ ” เจ๊นางพยาบาลของฉันถามตอบ
“ แจ่ะๆๆ” (มือก็ทำไปด้วย ปาดๆเหมือนโบกปูนเลยว่ะ)
“ ลูกพี่ลูกน้องจะแต่งงาน ยังไม่มีชุดเลย เลือกไม่ถูก ช่วยหน่อยนะ เดี๋ยวเลี้ยงก๊วยเตี๋ยว”
“ แจ่ะๆๆ” (ยังทำอยู่)
“ อิๆ ได้ เลี้ยงพิซซ่าไม่ได้เหรอ อยากกิน”
“ แจ่ะๆ ” (เมื่อไหร่จะเสร็จฟ่ะ ฮือๆ)
" ฮ่าๆ ได้ เอาพิซซ่าอันเล้กๆที่เซเว่นไปแล้วกัน"
“ แจ่ะๆ ” (โฮ......)
" บ้า ไม่เอาย่ะ จะเอาพิซซ่าฮัท ฮ่าๆ" (เอาพิซซ่าหน้าแฮร์รี่พ็อตเตอร์ของตูม๊ะ)
ฯลฯ
เอ่อ...เจ๊ ๆๆ ขอโต๊ดนะ
ก๋อยตู ไม่ใช่ แม่น้ำฮวงโหนะเว้ย ถึงมาคุยกันอย่างหน้าตาเฉยต่อหน้าแบบนี้....
แงๆ แม่จ๋า หนูอยากกลับบ้านนนนนนนนนนนนน!!!!!!
ปล. วันหลังไม่มาตรวจโรงพยาบาลนี้แล้ว เข็ด ฮือๆ (ผ้าม่านก็ไม่ปิด)
ปล2.แต่โชคดีตบท้าย หมอผู้ชายไม่ต้องมาตรวจ
เพราะของฉัน ดูสมบูรณ์แข็งแรงดี เอิ๊กๆ